Written by Hans op de Weegh

A.M.C.

Toen in 1937 de fabriek die zowel de Matchless als AJS motorfietsen produceerde ook de produktierechten op de Sunbeam motorfietsen verwierf vonden de gebroeders Collier dat het tijd werd de naam van het bedrijf te veranderen. Op 12 oktober 1937 werd de naam AMC (Associated Motor Cycles Ltd) ingeschreven. Het concern bouwde niet slechts complete motorfietsen, maar leverde ook inbouwmotoren aan o.a. Brough Superior, Coventry Eagle en Morgan. Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd er weer overgeschakeld naar de oorlogsindustrie. Nu echter kon men motoren blijven leveren en bouwen omdat het leger behoefte had aan veel motorfietsen. Het model G3 werd geintroduceerd, het zou het meest gewilde model worden van het Engelse leger.

Matchless G 80 Scrambler uit 1951. De Telehydraulic voorvork was al gewoon geworden, Jampot achtervering was nieuw.

Kortstondige na-oorlogse bloei. De periode na 1945 was een zeer goede tijd voor het concern. Amerika bleek een prima afzetgebied en ook in de overige delen van de wereld werden goede zaken gedaan. Ook in de racerij sprak het bedrijf z'n woordje mee, de AJS Boy Racer en z'n grotere broer, de Matchless G50, waren factoren waar de concurrentie danig rekening mee diende te houden. De zwanezang van het concern begon in 1961. In 1959 werd er nog een behoorlijke winst gemaakt, doch in 1961 werd er een verlies geleden van ruim 350.000 ponden. Eén van de oorzaken was gelegen in het feit dat AMC niet langer kon profiteren van allerlei protectionistische overheidsmaatregelen en nu ten volle de concurrentieslag met anderen aan diende te gaan. Om de aanzwellende concurrentie het hoofd te bieden werden er steeds grotere concerns gevormd in Engeland. Het grote bezwaar hiervan is dat zo'n zaak bestuurlijk gezien een log en traag opererend geheel wordt. In 1963 werd ook de produktie van Norton gelokaliseerd aan de Plumstead Road.

Matchless model G 15 (1964) met blok, wielen, etc. van Norton.

De ingezette teloorgang was echter niet meer te stoppen. Rond 1966 was de financiële positie zo slecht geworden dat er door de bank een bewindvoerder werd aangesteld. AMC werd overgenomen door Manganese Bronze Holdings, de firma die het jaar ervoor ook Villiers Engineering had overgenomen. De nieuwe eigenaar besloot delen van het bedrijf te verkopen en andere samen te voegen. Delen van de motorfietsproductie werden samengevoegd tot de Norton Matchless Ltd. Colin Seeley kocht de fabricagerechten van de G50 en de Manx. Vanaf 1968 ging wat er nog restte van de eens grootste motorfabrikant ter wereld verder onder de naam Norton-Villiers Ltd.In 1969 stopten de machines die eens de onderdelen maakten voor de AJS en Matchless motoren voorgoed. Er was een eind gekomen aan een van de oudste en meest gerespecteerde motormerken die ooit in Engeland werden geproduceerd. Wat er overbleef waren grote aantallen motorfietsen die nog jaren volop werden gebruikt. De techniek achterhaalde echter deze fietsen zodat er velen alsnog naar de schroothoop verdwenen totdat een steeds groeiende groep mensen inzag dat wat er nog over was voor het nageslacht bewaard diende te blijven. Daarbij gevoegd het feit deze motorfietsen een geheel eigen karakter hebben en geen 'confectie' uitstralen, heeft uiteindelijk geleid tot het behoud van deze overgebleven stukjes techniek uit het verleden. Het vormen van clubs om dat streven een extra impuls te geven was een logisch gevolg van één en ander.